Home
Up

ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΕΙΟΣ ΣΤΕΓΗ

 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

 

Το 1936 μία ομάδα ευγενών κυριών με κοινωνικές ευαισθησίες και με επί κεφαλής την κα Αντωνία Χατζηδιαμαντή, ιδρύουν σωματείο με την επωνυμία «ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ». Στο σωματείο παρέχουν τις εθελοντικές υπηρεσίες τους επώνυμες κυρίες της κοινωνίας των Σερρών για τις δύο επόμενες δεκαετίες.

Το 1957 φεύγει από την ζωή ο γνωστός Σερραίος επιχειρηματίας Περιστέρης Κωστόπουλος, του οποίου οι δραστηριότητες στρέφονται στον τομέα της διασκέδασης, αφού διατηρεί το κεντρικότερο καφενείο της τότε πόλης (το ΚΡΟΝΕΙΟ), το ομώνυμο κινηματοθέατρο, και τον υπαίθριο (θερινό) κινηματογράφο ΕΣΠΕΡΟ. Στην διαθήκη του αφήνει το σύνολο της περιουσίας στην διάθεση του Γηροκομείου με σκοπό την εκτέλεση του έργου του και κηρύσσεται μεγάλος ευεργέτης της πόλης.

Το ίδρυμα εξακολουθεί να προσφέρει τις αγαθές υπηρεσίες του στους Σερραίους υπερήλικες έκτοτε, αλλά οι κτιριακές του εγκαταστάσεις καθίστανται χρόνο με τον χρόνο ανεπαρκείς λόγω της αλλαγής των συνθηκών ζωής, των απαιτήσεων και του χρόνου. Από την δεκαετία του 1970 αρχίζουν ενέργειες για την απόκτηση οικοπεδικού χώρου και την ανέγερση νέων συγχρόνων εγκαταστάσεων. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αποκτάται η οικοπεδική έκταση της περιοχής Αγίου Γεωργίου Κρυονερίτου, (παλαιός ελαιώνας της μονής Τιμίου Προδρόμου).

Περί το 1985 αποκτάται με την βοήθεια γνωστού αρχιτεκτονικού γραφείου της Θεσσαλονίκης (Α.Σκουβάκλης) η Αρχιτεκτονική Προμελέτη ενός κτιριακού συγκροτήματος δυναμικότητος 200 κλινών με πλήρη εργονομική πρόβλεψη όλων των απαραιτήτων για την εύρυθμη λειτουργία του χώρων. Αργότερα αρχίζουν και οικοδομικές εργασίες, που περιλαμβάνουν τον φέροντα οργανισμό μεγάλου μέρους της πρώτης πτέρυγος και τοίχους αντιστηρίξεως της ανατολικής πλευράς του συγκροτήματος. Τα οικονομικά πράγματα όμως του σωματείου δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία για την κατάληξη της προσπάθειας. Οι εργασίες σταματούν, και διαφαίνεται πλήρης αναστολή του προγράμματος μέχρι και απώλεια του ακινήτου υπέρ του δημοσίου, αφού δεν εκπληρούνται οι όροι αξιοποίησής του κατά το παραχωρητήριο από την Νομαρχία Σερρών.

Στο σημείο αυτό και περί το έτος 1993 εμφανίζονται οι αδελφοί Μωυσιάδη που αναλαμβάνουν να βοηθήσουν στην προσπάθεια του σωματείου. Για τον σκοπό αυτό προτείνουν στο αρμόδιο υπουργείο την καταβολή εξ ιδίων του συνόλου της εθνικής συμμετοχής της δαπάνης, σε περίπτωση που το έργο ενταχθεί στα προγράμματα στήριξης για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ο.Κ. (Ντελόρ 1 και 2). Οι προοπτικές φαίνεται να είναι καλές, οι εισηγήσεις θετικές, αλλά τον Σεπτέμβριο του 1993 η κυβέρνηση πέφτει, και η προσπάθεια αναβάλλεται. Για δύο ακόμη χρόνια επαναλαμβάνονται οι προσπάθειες για χρηματοδότηση με την ίδια από μέρους των δωρητών προσφορά, αλλά το αποτέλεσμα είναι αρνητικό.

Το 1996 οι αφοί Μωυσιάδη απογοητευμένοι από την εξέλιξη των πραγμάτων και την συμπεριφορά των αρμοδίων αρχών, αποφασίζουν να αγνοήσουν την ύπαρξη της κρατικής μηχανής και με την σύμφωνη γνώμη του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου, αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν την κατάσκευή και να παραδώσουν προς χρήση την Α’ πτέρυγα του Γηροκομείου στο όνομα της χρονίως πασχούσης και τότε ακόμη εν ζωή μητέρας τους Ανζέλας. Οι εργασίες διαρκούν 2,5 χρόνια και ολοκληρώνονται το φθινόπωρο του 1999, ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Ανζέλας Μωυσιάδου.

Τα εγκαίνια της πτέρυγας έγιναν πανηγυρικά την 19-11-1999 με την παρουσία του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστοδούλου με την συνοδεία τριών συνοδικών μητροπολιτών και μεγάλου πλήθους Σερραϊκού λαού. Φωτογραφικό υλικό από το ίδρυμα και την τελετή των εγκαινίων παρουσιάζεται στο κεφάλαιο «Ντοκουμέντα».